Әбдісамат Мұртаза Әлиұлы

«Адам жаспен емес, жауапкершілікпен өседі». Бұл сөзді жиі естиміз, бірақ мәніне тереңірек үңіліп көрдіңіз бе?
Біздің қоғамда жасты үлкендікпен шатастырып жатамыз. Алайда, «жас» — бұл жай ғана биологиялық көрсеткіш. Ал «өсу» — бұл психологиялық және рухани процесс.
Неге жауапкершілік маңызды?
1. Жауапкершілік — еркіндік. Өз өміріңіз үшін, қателіктеріңіз үшін, жетістіктеріңіз үшін жауап бере бастағанда, сіз өзіңіздің тағдырыңыздың қожайынына айналасыз.
2. Қателік — мұғалім. Жауапкершіліктен қашатын адам қателікті «сәтсіздік» деп қабылдайды. Жауапкершілігі бар адам оны «тәжірибе» деп түсінеді.
3. Нағыз өсу — сынақтан өту. Біз ешқандай шешім қабылдамай, жайлы аймақта (комфорт зонасы) отырғанда өспейміз. Өсу — қиындықтармен бетпе-бет келіп, оны шешуге тырысқан сәтте басталады.
Көбіне адамдар жауапкершіліктен қорқады. Себебі ол — қиын, ол — талап етеді, ол — қателік үшін жауап беруді міндеттейді. Бірақ дәл осы «ауырлық» біздің тұлғалық бұлшықеттерімізді шыңдайды.
Есіңізде болсын: сіздің жасыңыз нешеде болса да, маңызды емес. Бүгін өз іс-әрекетіңіз үшін жауапкершілікті толық мойныңызға алған сәттен бастап, сіздің есею жолыңыз басталады.
Ал сіз өзіңіздің өміріңіздегі ең үлкен жауапкершілікті қашан сезіндіңіз? Ол сізді қалай өзгертті? Пікірде бөлісе отырыңыздар! 👇